viernes, 9 de junio de 2023

Menditxiki: Aranoko lurretan

Powered by Wikiloc

 

Arano eta Goizuetako megalitoak Nafarroan bisita ditzakegun interesgarrienetakoak izateaz gain, bertan topatuko ditugu mairu-baratze edo harrespilen kontzentraziorik handiena. Horietako batzuk ondo kontserbaturik daude eta gure arbasoek mendi hauetako magal eta muinoetan barreiaturik utzitako lekuko garrantzitsuak bihurtu dira.

 

Gipuzkoako mugan dagoen Nafarroako Aranon honetan emango diogu hasiera gure ibilaldiari. Herriko plazan, elizako atariaren gainetik ateratzen den porlanezko malda gogorrari ekingo diogu lehenik eta segidan, sigi-sagan gorantz joko dugu Juan Donosti ermitaren hondakinen ondora iristeko. Teilaturik gabe, barruan aldarea izandakoa bereiz daiteke soilik. Gandorrean zehar zabaltzen den bidezidor estua jarraitu eta berehala helduko gara kalbarioko lehen gurutzea egon behar zuen  lekura, Aranomendiko tontorrera hain zuzen. Harri piloa bai, baina gurutzerik ez. Gure begien aurrean zabaltzen den ikuspegi zabal eta ederraz gozatzeko parada izango dugu. Añarbeko urtegia gertu eta Artikutzako mendiak honen gainetik.  

Behean, gure eskuinera dagoen San Roke ermitaren gainetik Orauneko lepora jaitsiko gara herritik datorren pistarekin bat egin arte. Pista albo batera laga eta gorantz joko dugu berriro. Mairu-baratze  batzuen ondotik igaro eta bigarren gurutzea egon ohi zen lekura igoko gara.  Ontzorrozko gainera heltzean, bertan gurutzerik ez dagoela ohartuko gara. Aurrera joko dugu eta Arriurdigain heltzean ere, urtetan bertan izan den jaiotza desagertu dela konturatu gara.

 

Etorritako bidetik atzera egin eta Ontzorrotzeko gainetik eskuin aldera hedatzen den bidetik Añoneko lepora jaitsiko gara eta bertan, zenbait mairu-baratze aurkituko ditugu, baina ikusgarriena eskuineko muinoan dagoen Urgaratako Gaineko mairu-baratzea da. Inguru honetan estazio megalitiko asko daude eta Goizuetako udalak bi ibilbide prestatu ditu herrian aurkitu diren horietako batzuk ezagutarazteko, eta horrela orain dela 5.000 urte inguru bertan gizakia bizi zela erakusten digute aztarna horiek bertatik bertara ikusi ahal izango ditugu.  

 

Abiapuntura itzultzeko tenorean, lepora itzuli eta Burningo Sorora zuzentzen den pista zabal eta erosotik berriro Orauneko lepora bueltatuko gara eta Aranotik datorren pistaren gain aldetik paraleloan zabaltzen den bidetik San Roke ermitaren ondora iritsiko gara. Metro batzuk aurrera egin eta Aranoko elizaren ondora ailegatuko gara.

 

 

Klikatu hemen ARGAZKIAK ikusteko

https://menditxiki1.blogspot.com/2023/06/aranoko-lurretan.html


jueves, 8 de junio de 2023

KKDA DE LA TOBERIA, SURBE, MIRUTEGI Y BAYO desde ANDOIN. 6-5-23

 


Nos vamos hasta el pueblo alavés de Andoin, donde comenzaremos y finalizaremos el recorrido por la sierra de Entzia, disfrutando de sus bonitas cascadas. En la plaza nos encontramos el panel informativo de la senda de las cascadas de la Tobería, y desde el mismo panel ya vemos la primera señal, que nos indica la pista por donde abandonamos el pueblo en dirección a las cascadas. Pasamos junto a Maiteren errota y cruzamos por un puente la regata, seguimos por la pista y cuando llevamos un km, nace una pista por la izquierda, que nos lleva directamente al río.    

Cruzamos el río, por encima de una pequeña presa, continuamos por la pista y cuando la pista lo va a volver a cruzar,  la abandonamos por una senda que va ascendiendo en fuerte pendiente, por su margen izquierdo. Subimos disfrutando de la magia de las distintas cascadas que nos vamos encontrando hasta llegar al nacedero. 

Desde el nacedero tomamos una senda para evitar descender por donde hemos subido . La senda nos lleva a pasar por encima del nacedero, hacia la derecha, siguiendo los pocos hitos. Continuamos por una senda desdibujada, en fuerte e inclinada pendiente con algún paso expuesto hasta llegar a una senda más marcada y con poca inclinación y que por medio del hayedo nos lleva hasta el Puerto de Andoin.

Continuamos por la pista hasta las campas de Legaire, por donde vamos caminando compartiendo terreno con vacas y caballos. ................


























El repor completo en : 
https://covaloria.blogspot.com/2023/05/kkda-de-la-toberia-surbe-mirutegi-y.html




miércoles, 7 de junio de 2023

Las Tres Ermitas 2023

Siete años después de aquella rabiosa frustración conmigo mismo en San Miguel de Aralar.. los astros se alinean de tal forma que me permiten ponerme frente los cincuenta y pico kilómetros de las tres famosas ermitas. Involuntariamente "miedos" florecen conforme las agujas del reloj avanzan sin pausa hacia la hora y mi subconsciente una y otra vez se pregunta: Volverá a pasar la misma de las otras veces??? , mientras por el lado consciente dejo todo listo para la larga pateada...





Del Rio


sábado, 3 de junio de 2023

Xareta oinez

 


Izen honekin, mugaren bi aldeetako lau herrik osatzen duten euskal eskualdeari deitzen zaio: Lapurdiko Sara eta Ainhoa herriak eta Nafarroako Urdazubi eta Zugarramurdi herriak. Kantauri itsasotik 10 kilometrora dauden lau herri hauetako biztanleak ederki moldatu dira mendeetan zehar.

 



Historiaurretik hasi eta gaur egun arte mugaz bi aldeetako elkarbizitza oparoa izan dela frogatzen duten hamaika testigantza daude: kontrabandoa, gerla karlistak, Donejakue bidea, akelarreak, lezeak eta abar. Lau herri hauetako kaleetan zehar ibiliz gero, bisitatzea merezi duten lekuak aurkituko ditugu.

 


Sara: lezea eta bertako museoa, San Martin eliza eta bere hilerria, pilotalekua eta bere harmaila irregularrak, Herriko Etxea, Istilarte auzoan dagoen erromatar zubia, XVII. mendeko otoiztegiak, Mendiondoa garbilekua eta euskal pastizaren museoa.

 


Ainhoa:karrika nagusian dauden XVII. mendeko etxeak (Grachiotenea eta Gorritia bereziki), Notre Dame-ko eliza eta Ainhoako Ama Birjinaren ermita.

Zugarramurdi: lezeak, eliza eta Dutaria etxea, kale nagusian dagoen etxe andana eta horien artean ospitalea izandakoa.

 

Urdazubi:lezeak, Salbatoreko monasterioa, Axular idazlearen jaiotetxea eta errota.     

 

Klikatu hemen ARGAZKIAK ikusteko

http://askemikel.blogspot.com/2021/10/xareta-oinez.html





Powered by Wikiloc

jueves, 1 de junio de 2023

Monte Oteros

 

     Esta semana os propongo ascender al Oteros, una excursión de unos 12 km. ida y vuelta.

     Partimos desde Subijana Morillas (coordenadas aparcamiento: 42.824308, -2.897644) y caminamos unos 100 metros en dirección sur por esa misma acera hasta la altura de un asador, donde giramos a la izquierda (coordenadas: 42.823670, -2.897422). Unos doscientos metros más adelante (coordenadas: 42.823600, -2.895816), en la bifurcación, volvemos a girar a mano izquierda, justo hasta cruzar bajo el puente de la autopista. En ese punto debemos tomar una pista que sube a mano izquierda (coordenadas: 42.824197, -2.893816)

     En esa zona se suele concentrar bastante ganado, por lo que durante los primeros 300 metros el suelo estará a rebosar de excrementos, lo que hace este tramo un tanto desagradable. Superado ese tramo (coordenadas: 42.825011, -2.892265) nos encontraremos con una pista que asciende a mano izquierda, y que deberemos seguir durante gran parte de la excursión.

     Cuando llevemos aproximadamente kilómetro y medio (coordenadas: 42.835425, -2.887206), salimos de la pista a mano izquierda en busca de la cueva de Gobaederra. No hay sendero para llegar hasta ella, así que deberemos guiarnos por las coordenadas de su entrada principal (42.835541, -2.888136), un pozo de unos 4 metros en el que para entrar hace falta equipación. Si continuamos unos 50 metros hacia el oeste llegaremos a un acantilado con preciosas vistas al que se asoma la 2ª boca de la cueva, boca que no he conseguido localizar.

     Retornamos a la pista y continuamos subiendo. Enseguida veremos los aerogeneradores, y un cartel que nos advierte del peligro de recorrer la zona con temperaturas bajo cero. Y es que las puntas de las palas se mueven a unos doscientos de kilómetros por hora, y podrían lanzar el hielo que tuviese adherido con la potencia de un proyectil.

     Más adelante, en el punto de coordenadas 42.842503, -2.878347, nos encontramos en una bifurcación. Lo mejor es no tomar ninguno de los ramales, sino ir llaneando por la mitad, por la bisectriz (dirección noreste), campo a través, hacia el aerogenerador más elevado, junto al que se puede ver el poste geodésico que marca la cumbre del monte a un par de kilómetros. Por si acaso se echa la niebla, os pongo las coordenadas de varios puntos intermedios: 42.842936, -2.873950; 42.843785, -2.870555; 42.844912, -2.868678 (junto a la base de otro aerogenerador); 42.845170, -2.867230 y 42.845688, -2.863491. Pocos metros más adelante, por fin, llegamos a la cumbre (coordenadas 42.846097, -2.860572).

     Disfrutad de la excursión y… ¡hasta otra semana!

NOTAS:

     Las coordenadas son WGS84 (EPSG:4326), el sistema en que se basa el GPS y el que usa Google Maps (podéis copiarlas y pegarlas directamente en Google Maps tal como están escritas).

     Podéis ver el resto de las fotos y/o vídeos de esta ruta en https://pateandoalava.blogspot.com/2023/05/monte-oteros.html, junto a varias decenas más de excursiones.

martes, 23 de mayo de 2023

Peñalara por Risco Claveles y Peña Citores

 Ojeando el calendario y cuadrando los deberes que me vienen, justo la semana en que por La Pedriza hay un festival de montaña la tengo sin rellenar y pocas más escusas necesito para hacer un sold out de lunes a domingo. En casa dejó caer el plan y  sin poder unirse a todo, los días que tiene de libertad.. allá que va; así que rápidamente, para no dar opciones a que cualquier cosa me tiré por la borda los planes, preparo equipaje, materiales varios y buenas bolsas de víveres.. rematándolo todo con muchas ideas para pocos días.
Carretera y manta voy "pal" sur, mientras casi todo el mundo vuelve para casa después de dos bonitos días para lo que sea hasta para lo que parece que no es trabajo 😜 pero sí. Los montes conocidos van disipándose en el horizonte que dejo tras de mí y viendo montañas desconocidas cruzo las apacibles tierras castellanas  paréntesis incluido hasta entrar en pleno epicentro de la península, donde el estrés se siente incluso en el aire..

Crónica: 



Del Rio

sábado, 20 de mayo de 2023

Arantzetako hilarriak

 


Nafarroarekin muga egiten duen Ainhoa udalerriaren lehen aipamenak XIII. mendekoak dira. Erdi Aroan Nafarroak Donejakue bideko erromesentzat sortutako bastida zen, bertakoak Baztango jaunaren menpe zeudelarik. Herriaren kokagunea dela eta kontrabando-gune izan da historian zehar. Udalerri honen ekonomia jarduera nagusiak abeltzaintza eta nekazaritza badira ere, azken urte hauetan turismoa asko garatu da. Bertan aurkituko dugun elizaren zatirik zaharrena XIV. mendekoa da.

 


Herriko elizaren aurrean ekialderantz ateratzen den bidea jarraituko dugu eta, gurutze-bidean, GR-10aren bide-seinaleei jarraituko diegu segidan. Hasieran asfaltatuta dagoen eta, ondoren pista bihurtzen den bidetik, bigarren bihurgunera heldu eta eskuinetik joko dugu bidezidorra bilatuz. Aldapa pikoari aurre egin eta berehala helduko gara zuhaizti batean babesturik dagoen Arantzetako Ama Birjinaren kaperara. Gertu, hiru gurutze erraldoi hilarriz inguraturik.

 


Arrantzeko Ama Birddinaren (Arantzetako Ama Birjina) kapera honen istorioa irakurri ahal izango dugu bertan dagoen testu batean: “ Iturri miragarri baten ondoan, artzain bati agertu zitzaion, Ama Birddinari eskainia zaio Kapera hau. Ez dakigu noiz gertatu den agertze hori, baina erraite ahal dugu Oñateko (Gipuzkoa) Arantzazuko Ama Birddinaren agertzearekin berdintasun aunitz badituela. Aspalditik Ainhoarrak eta, inguruko herrietako biztanleak igaiten dira kaperarat prozesioan, Mendekosteko astelehenean, meza nagusia entzuteko. Mendian den kapera ttikitik, Arantzeko kaperaraino, 1886an egin 14 gurutzeko bide bat bada. Bide honen ondoan, harpetxo batean, Ama Birddinaren itxurarekin batean, iturriño bat agertzen da. 1898an San Mattin Etchartek eraikiarazi zuen kalbario bat kaperaren aurreko ordozi ttikian, geroxeago 1900ean, Ama Birddinaren itxura bat emana izan zen, kaperaren aurreko kaperatxoan, eta berrikitan (2001) hilharriak (gizonarriak) emanak izan dira kalbarioaren inguruan”.

 


Kapera atzean utzi eta Errebi mendiaren magalean hedatzen den GR-10aren bide-seinale zurigorriek erakusten diguten norabidean abiatuko gara. Mendia inguratuko dugu Artzaingo lepora iritsiz. Aurrera segi eta Hirugurutzetako lepora ailegatzen, aurrez aurre dugun Soporro tontorrerako zuzentzen den bidea hartuko dugu garo artean aurrera eginez. Belarrezko gandorretik segi eta berehala, malda motz baina gogor bati ekin beharko izan diogu tontorrera heltzeko. Ez dugu gailurrean gaudela adierazten duen seinalerik aurkituko eta hori neurri batean ez dago batere gaizki. Hobe horrela eta ez Euskal Herriko zenbait mendi gailur desitxuratzen duten oroigarri askoren feria ikustea baino (estelak, gurutzeak, plakak, monumentuak...). Nahikoa eta soberan genuke mendiaren izena eta altuera jartzen duen gutunontzi txiki batekin (edo batez). Parez pare, gotorleku garaiezin baten itxura duen Mondarrain mendia, ederra, erakargarria. Beste ordu pare bat edukiz gero, merezi du bertara igotzea, baina guk beste baterako utziko dugu.

  


Inguruaz gozatu ondoren, abiapuntura itzultzea falta zaigu eta horretarako, Hirugurutzetako lepora itzuliko gara. Ezkerretik jarraitu eta gandor belartsua jarraitu besterik ez dugu izango Errebiko tontorrean gaudela adierazten duen harri baten ondora heltzeko. Lapurdiko ikuspegi zabal eta ederra eskaintzen du mendi honek. Aldapa pikoan zehar altuera galduko dugu kaperaren ondora heltzeko. Honen ondotik marrazten den pistan barrena abiapuntura jaitsiko gara.

 

Klikatu hemen ARGAZKIAK ikusteko

http://askemikel.blogspot.com/2017/06/errebi-eta-soporro.html




 

Powered by Wikiloc

jueves, 18 de mayo de 2023

Tornado de Legaire

 

     Esta semana os propongo visitar las secuelas del tornado de Legaire y alguna sorpresa por el camino, una excursión circular de unos 5 km.

     Comenzaremos el recorrido en el parking “Igorita”, en la sierra de Entzia (coordenadas aparcamiento: 42.820448, -2.261808). De allí parte una pista con una señal metálica que nos indica hacia Legaire. Esa es la pista que deberemos tomar, pero antes podemos mirar hacia la izquierda (este) y, a unos 50 metros de la señal encontraremos, apoyado en un árbol, ¡un buzón de correos! ¿Tendrá cartas?

     En apenas 150 metros tendremos que vadear un pequeño riachuelo, generalmente seco o con poco caudal. Pero si tenemos suerte, el caudal puede ser tan importante que forme un bonito torrente que se filtra bajo tierra en apenas 100 metros; en ese caso, mejor rodearlo por la derecha y retomar el camino.

     A los 500 metros aproximadamente desde el inicio (coordenadas: 42.826043, -2.261694), abandonamos la pista hacia la derecha (este) y cruzamos la alambrada por un paso que encontraremos sin dificultad, y que nos da acceso a un camino forestal abandonado que nos lleva a lo alto de una loma (coordenadas: 42.827548, -2.258885). ¡Hemos llegado! Tenemos ahora ante nuestros ojos una gran extensión de bosque arrasado, con los restos, algunos aún en pie, de lo que un día fueron grandes árboles partidos por la mitad como palillos por la fuerza del viento. Fue un poderoso tornado que, en julio de 2018, devastó hectáreas del bosque de Legaire, y del que aún, años después, se puede ver la desolación que provocó a pesar de los esfuerzos por repoblarlo.

     Atravesamos el rastro de la destrucción en dirección este. Es complicado caminar por este terreno, muy enmarañado y con multitud de restos de caminos que no llevan a ninguna parte, así que, como referencia, usad el GPS u dirigíos al punto de coordenadas 42.827615, -2.250824. En ese lugar aún quedan restos de un camino que hemos de seguir en dirección sureste hasta encontrarnos, poco después, con un nuevo camino en mejor estado (coordenadas: 42.827424, -2.248775), ya en el límite de la zona arrasada.

     Seguimos ahora el nuevo camino en dirección sur, que nos acerca al “Muro de los Navarros” (un murete de un metro de altura que separa Álava de Navarra a lo largo de esta sierra) y que continúa paralelo a él en dirección suroeste. (puntos intermedios: 42.825503, -2.248397 y 42.824531, -2.248496).

     Desde el punto 42.822619, -2.251181 parte un pequeño camino que podemos tomar para visitar a un pequeño sumidero (coordenadas: 42.822790, -2.251721) que se interna en la pared rocosa tras un pequeño arco natural.

     Retomamos el camino. A los 200 metros aproximadamente (coordenadas: 42.821032, -2.253462) podemos salir a mano izquierda para ver unas profundas grietas en el terreno y, si nos apetece, visitar alguna de ellas.

     200 metros más adelante, el camino se encuentra con la carretera (coordenadas: 42.820079, -2.256713). Basta ahora con seguirla hacia la derecha (oeste) para llegar al aparcamiento en unos 300 metros y terminar la excursión.

     Disfrutad de la excursión y… ¡hasta otra semana!

NOTAS:

     Las coordenadas son WGS84 (EPSG:4326), el sistema en que se basa el GPS y el que usa Google Maps (podéis copiarlas y pegarlas directamente en Google Maps tal como están escritas).

     Podéis ver el resto de las fotos y/o vídeos de esta ruta en https://pateandoalava.blogspot.com/2023/05/tornado-de-legaire.html, junto a varias decenas más de excursiones.

martes, 16 de mayo de 2023

Zegama Aizkorri eta donutsak

 Zegama Aizkorri eta donutsak


Aspaldiko lagunok! Urteko lehen dortsalak jantzita, atseden hartu eta hausnartzeko ordua ere iritsi da. Eski denboraldia nahi baino laburragoa izan den arren aurten, egia esan, argazkiei begira hunkitu egiten naiz. Zelako zortedunak garen! Pirinioetako hainbat mendi garaitan egon gara, lagun artean, giro ezin hobean. Ez dut berehala ahaztuko Tallonera aurten egindako irteera. Laguna eta biok, bakar-bakarrik, handitasun horren erdian! Horrelako sentimenduak betiko iltzatuta geratzen dira barruan. Rolanden arraila ezagutzen ez baduzu, ez utzi gerorako. Naturaren miraria da etxeko guztiontzat, txiki-txikitatik. Hainbat aldiz egonagatik, beti itzultzen naizen lekua. Oraintsu lankide batek esan dit, sare sozialetan nire argazkiak ikusita erabaki duela bertara joatea, bereziki mendizalea ez den arren.




Bandres-Karolo euskal mendizaleen omenezko mendi eski lasterketan ere izan gara aurten. Zoragarria Izabako giroa, euskal giroa. Eskiatzen ondo jakin ez arren, izugarri gozatu genuen asteburuan.



Etxeko mendietan ere gozatu dugu elurraz. Karakaten, Aizkorrin, nahiz, Anboton. Mendirik politenak etxean dauzkagu, zalantzarik gabe.


Karakate

Anboto

Aizkorri


Konturatu orduko iritsi da eskiak erantzi eta zapatilak janzteko unea. Pozarren, urtaroak bezala gu ere aurrera goazelako, osasuntsu. Eta lehen dortsalak ere jantzi ditugu. Sara-Larhuneko bertikalean, Txindokin eta, azkena, Aizkorrin. Sarakoa gorputza probatzeko egin genuen, martxoan.



Txindoki eta Zegama-Aizkorriko bertikalak, helburu hartuta, iazko denborak hobetu nahian. Bi hitzordu hauek iristeko hilabete falta zenean, ordea, Zegama Aizkorriko maratoian parte hartzeko aukera iritsi zitzaidan. Poza eta urduritasuna maila berean sentitu nituen. Alde batetik, ilusio izugarria, berriz ere munduko maratoi ederrenean parte hartzeko aukera neukalako. Bestalde, kezka eta beldurra, hilabete oso gutxi delako halako maratoi gogor bat prestatzeko. Bai, behintzat, niretzat. Luzeago entrenatzen hasi eta, sentimendu gazigozoak: gorputzak erantzuten zuen, buruak ere bai, baina berehala agertu ziren hanketako minak eta buruko kezkak.

Anboto-Udalaitz (30 km)

Bergara-Irimo-Bergara (30 km)




15 egun estrespean pasatu nituen, buruan Zegama besterik ez neukala. Lagunek baietz esaten zidaten, barruan zeraitek ezetz. Hainbat egun lo egin ezinik, eta azkenean, bertikalean ateratzea erabaki nuen. Sekulako lasaitua. Zer den burua. Inori ezer erakutsi beharrik ez eta, nik neuk nere burua neurrigabe estutu. Urteak daramatzat lagun psikologo, entrenatzaile eta elikadura adituekin eta, hala ere, harri berarekin estropezu. Eta iritsi zen estres horren ordaina. Lasaitu nintzen bai, baina gorputza erabat hutsik neukan, bi astez horren urduri egoteagatik. Txindokiko bertikalean atera orduko hutsik sentitu nintzen, indarrik gabe. Iaz baino denbora hobea eginagatik, sentsazioak oso eskasak izan ziren. Hurrengo egunean, lanera joan, eta zorabioa. Gure aitonak esaten zuen bezala: edan gabeko mozkorra. Erietxera zuzenean. Covidean negatibo, oinarrizko analisiak ondo... estresak eragindako defentsa jaitsiera eta, ondorioz, sekulako gripe-katarroa. Bi egun egin nituen ohean, eta bi egun falta ziren Zegama Aizkorriko bertikalerako.

Txindoki bertikala

Urte askoan anemia izan da nire arazorik handiena, jokoz kanpo utzi nauen gaitza. Nekeari aurre egiteko modu bakarra lo egitea izan da denbora askoan. Eta hori zen nire beldurra. Zegama Aizkorriko bertikalaren bezperan iritsi ziren analisien emaitzak. Defentsak eta burnia ozta-ozta, baina anemiarik ez. Eta berriz ere, zer den burua. Izugarrizko lasaitua hartu nuen, eta astebete gaixo pasa ostean, Zegaman izatea munduko oparirik onena iruditu zitzaidan. Buruak klik egin zidan, eta festaz gozatzea erabaki nuen, emaitza edozein zela ere. Ostegunean hasi genuen festa, eitb-rentzat erreportaje eta elkarrizketa sorta egin genituen. Aurten, emakumeen partaidetza ardatz. Pixkanaka gora doan arren, oraindik asko dago egiteko diskriminazio positiboan.






Zegaman beti hartu naute maitasun handiz, bai elkarrizketak egiterakoan, bai entrenatzen edo lasterketan atera naizenean. Iritsi zen eguna. Antolakuntzak ibilbidea laburtu zuen ekaitzarengatik, aldapa gogorrenak kendu zituzten, beraz, korrikalarientzako bertikala zen. Ni ez naiz azkarra eta, beraz, estrategia aldatzea erabaki genuen. Xerpak esan zidan: arriskatu, irten topera, eta gerta dadila gertatu behar duena. Halaxe egin nuen. Izugarri sufritu nuen, baina gozatu ere bai, eta uste baino denbora hobea egin nuen. Aspaldi bertikal batean horrela saiatu gabe. 45 minutuan horrenbeste eman daitekeenik! Txindokiko sentsazio eskasa atzean uzteak, gorputza bizirik sentitzeak, izugarri poztu ninduen.


Amaitu orduko, beherakoan, jendearen maitasun mezuekin hunkituta, zorabioa berriro. Baina oraingoan esfortsuarena zen. Pozarren nengoen. Azken asteko gaixoaldia, azken hilabeteko sufrimendua, 45 minutu eskasean desagertu ziren. Neurri gabe estutzen degu geure burua. Problemas de ricos. Orduan konturatu nintzen, maratoian ez ateratzea erabaki zuzena izan zela. Nekatuta dauzkat buru-gorputzak, eta horrelakoetan entzun egin behar zaie. Igandean, telebistaz ikusi genuen etxean lasterketa. Munduko mendi korrikalari onenak, eta tartean, euskal herritar asko. Eguraldi makurrarekin ertza kendu behar izan zuten. Baina hala ere, ikuskizuna aurten ere Zegama Aizkorri. Zorionak korrikalari, zale eta, batez ere, boluntario guztiei.

Hilabete honetan guztian, hainbat aldiz egin ditut donuts osasungarriak. Bidelagun onak izan dira, eta horien errezetarekin nator. Oso errazak dira egiten!

Osagaiak 🍩:

🍌 Bi banana

🥚 Bi arrautza

🌰 60 gr almendra edo oloa

🍊 Mandarina edo pomelo zati bat

🍬 Azukrerik ez diot gehitzen, nahi izanez gero aukeran

🍋 Bikarbonato pixka bat limoi zukuarekin


Dena txikitu eta silikonazko moldean jarri. Labean 20 minutuz egosi. Gainetik %80ko txokolatea gehitzen diet eta coco pipitak. Etxeko txikiei izugarri gustatzen zaizkie eta egia esan, guri ere bai :-)





Hausnarketa honek balio badu jendeak ikus dezan zentzurik gabe estutzen dugula geure burua, pozik egongo naiz. Nik neuk asko ikasi det hilabete honetan. Ah! Eta datorren urtean, urtarrilean hasiko naiz maratoia prestatzen ;-)

Bide batez, azken aldian esku artean izan ditudan liburu batzuk, zoragarriak denak.