martes, 13 de marzo de 2018

DVA (ARVA) Importante como mejorar la accesibilidad en caso de usarlo


Pues que despues de realizar un curso de Seguridad en Terreno de Aludes, siempre me quedo con cosas curiosas que te van enseñando, pero sobre todo despues de ver la practica, te das cuenta que puedes mejorar y rascar segundos muy valiosos en la busqueda de un compañero que haya sido victima.
Os dejo un pequeño brico que le he realizado al DVA para llevarlo seguro, pero mas a mano en caso de necesitar usarlo.
espero que os sea util.
https://nosoyuntxapeldun.wordpress.com/2018/02/27/mejorar-la-accesibilidad-de-nuestro-dva-detector-de-victimas-de-avalancha-o-arva/

viernes, 9 de marzo de 2018

Adi, Iturrunburu, Beodegi, Asundegiko Gaina, Lanotegi (Desde Sorogain)

El monte Adi (1458 m) es una de las cumbres más emblemáticas de Navarra. Su relativa cercanía a la capital navarra, una considerable altitud y el estar situada en una paraje más que interesante como puede ser Quinto Real/Kintoa, hace de esta cumbre una de las más visitadas de la Comunidad Foral.

La estratégica posición que ocupa esta bella cumbre, la cual se alza solitaria sobresaliendo destacadamente sobre el resto de modestas cimas que encontramos a su alrededor y que, cubiertas en su mayor parte por un denso arbolado, apenas llaman nuestra atención, la convierten en un privilegiado mirador del macizo pirenaico, así como de gran parte de las cumbres que tapizan la vertiente cantábrica de Navarra y como no, del precioso Valle de Alduides.

Apta “ para todos los públicos “, el Adi (1458 m) ofrece innumerables posibilidades al montañero pero de entre todas ellas, desde mi modesto punto de vista, creo que estas cuatro pueden resultar las más interesantes:

Desde la vertiente occidental, el Puerto de Urquiaga/Urkiaga (910 m) es el punto de partida ideal para la ascensión con niños o con gente poco habituada a la montaña.

El escondido pueblo de Cilbeti (730 m), situado en la vertiente meridional, ofrece varias posibilidades, pudiendo realizar interesantes itinerarios que alcanzan la cima en cuestión y que deberemos adecuar a nuestras posibilidades.

Urepel (414 m), pueblecito perteneciente al Valle de Alduides y situado en la vertiente septentrional de la montaña, nos ofrece la ascensión más larga y dura además de ser, desde mi modesto punto de vista, una de las excursiones más “ completas “, bellas e interesantes.

Sorogain (830 m), precioso vallecito enclavado bajo la vertiente oriental, nos ofrece una ascensión un “ pelín “ exigente pero sin pasar de ser una interesante mañanera que puede completarse con la visita a otras cumbres del entorno.

Esta última opción, la que parte desde Sorogain (830 m), va a ser la propuesta para este itinerario. La balizada senda GR-11 va a ser el “ marcado “ camino que emplearemos para alcanzar la siempre “ codiciada “ cumbre del Adi (1458 m), una vía sencilla y habitualmente bastante concurrida.


El reportaje íntegro en: 


jueves, 8 de marzo de 2018

Bordeando el Cañón del Nervión. Arando (Santiago)


INTRODUCCION

Situado en el extremo nororiental de la provincia de Burgos, junto al límite con Araba, Monte Santiago tiene la declaración de Monumento Natural por su gran valor geomorfológico. Unido a su flora, vegetación y fauna en un entorno paisajístico privilegiado le hace merecedor del citado reconocimiento.

Aparte de un frondoso y bien conservado hayedo, El Salto del Nervión es el principal atractivo que ofrece el medio al visitante.

Una cascada vertical de 300 metros en caída libre hacía el Cañón de Delika configura un espacio de interés turístico de gran magnitud, al poder admirar  desde un vertiginoso mirador, la cascada más grande de la Península Ibérica y una de la más grandes de Europa Occidental.

La ruta que hemos realizado hoy también tiene otros lugares de indudable interés, como las reconstruidas loberas, la surgencia de la Fuente de Santiago, las ruinas del monasterio de Langrériz, o el Mirador de la Esquina de Rubén entre otros.

Su importante red de senderos bien señalizados ofrece el complemento ideal para disfrutar de una jornada inolvidable.

Aunque estaba nevado, hoy hemos hecho un recorrido sencillo, sin grandes esfuerzos, para disfrutar del día en un entorno excepcional.

La nota negativa es la masificación que se produce en los días festivos por la facilidad en los accesos, la comodidad de las rutas habituales, y sobre todo, épocas en la que haya alta probabilidad de encontrar agua en la cascada.

Reportaje completo en:


Troi bidea





Troi bidea Mutiloako meatze esparruan barneratu eta berorren meatzaritza iragana ezagutzeko aukera bikaina da. Bidean barrena, natur ingurune oparoaren erdian eta paisaian txertatuta, meatze lanaren lekuko bikainak agertuko zaizkigu: dikeak, ikuztegiak, arrasta bideak, antzinako bideak, eskolak, kantinak, plano inklinatuak, meategiak eta galeriak. 
Mutiloako herrigunean ekingo diogu ibilbideari, eta Lenkaran errotaraino bidearen lehen zatia errepidez egin ondoren, Troi errekaren ondotik jarraituko dugu Barnaolara iritsi arte. Izen bereko baserriaren alboan, Mutiloako meatze esparruko bi dekantazio baltsaren dikeen egiturak eta biltegiratze eta garraio egiturak daude. Nabarmentzekoa, horien artean, meatze esparrua Ormaiztegirekin lotzen zuen meatze trenbidea, gaur egun bide berde bihurtuta dagoena. Barnaolatik gora, kantinarantz igoko gara ihi sail eder baten eta hainbat hezeguneren ertzetik igaroz. 
Beste dike baten eta Apaolaza baserriaren hondakinen ondotik pasatu ondoren, Mañastegizahar baserrira iritsiko gara. Mea garbitzeko instalazioak daude han: mearen isurbidea, ur depositua, azpila, ikuztegia eta tailerra. Hortik aurrera eta meatze arrasta bide bati jarraituz, Troi meategi zaharraren aurreko zabalgunera iritsiko gara.
Gezurmuño eta Peatza aldera ematen duen aspaldiko erauzte gunea da, eta hor daude, natur ingurune ikusgarri batek inguratuta, hainbat galeria, txirtera, bide, putzu, etab.

Klikatu hemen ARGAZKIAK ikusteko
Klikatu hemen 3D (doarama)  deskargatzeko
Klikatu hemen TRAKA (mugibili)  deskargatzeko
http://mugibili.euskadi.eus/mugibili/view.do?id=62431
Klikatu hemen TRAKA (wikiloc)  deskargatzeko

miércoles, 7 de marzo de 2018

Aizkolegiko jauregia

 
 





Plazazelaiko gainean eman diogu hasiera gaurko ibilbide zirkular honi. Langa gainditu eta Bertizko Jaurerriaren lurretan murgildu gara. Jaurerriko sarrera nagusira jaisten den pista zabala ezkerrera utzi eta eskuinetik ateratzen dena hartu dugu. Bide hau lasto bide izenez ezaguna da, itxura denez eremu honetako jabeak ziren Ziga senar-emazteek baimena ematen omen zien lastoz betetako orgak beren lurretatik pasatzeko. Berehala maldan gora jarri gara eta atsedenik hartu gabe jauregiraino zuzentzen den pista zabalera atera gara. Beste kilometro bat bete behar izan dugu bertatik Jauregia izan zenaren ondora heltzeko.

Jauregi hau, Ziga-Fernandez senar-emazteen kapritxo bat izan zen estilo modernistan eraikitako txaleta. Ziga jauna, ekologista, elegantea eta beti korronte artistiko berrietara zabalik, naturan bizitzeko eta natura interpretatzeko Aizkolegiko jauregia lekurik ederrena izatea nahi izan zuen. Bere dorre nagusian behatoki bat jarri zuen eta eguraldi ona eta gardena egiten zuen egunetan, hiru haranei begira jartzen zen. Kondairak dionez, Zigak jauregia eraikitzea erabaki zuen bertatik Lapurdiko kosta ikusteko aukera zuelako eta horrela Biarritzen bizi omen bere amorantea samintasunez oroitzeko aukera zuen.

Jauregia bisitatu eta gero, atzera egin  eta pista nagusiaren ezker aldetik ateratzen den xenda batetik Paretazar gainerako igo gara. Alanbrezko hesia gainditu eta Azkuaraino hedatzen den mendiaren gandorra gure eskuinera utzi ondoren, Bertizko eremua mugatzen duen hesiaren paraleloan jaisten hasi gara. Pagadi ederrean murgildu gara eta maldan behar jarraitu dugu Ezkiringo leporaino heldu arte. Puntu honetan, GR-11 eta 12aren bide-seinaleak utzi eta berriro Bertizko lurretan sartu gara langa igaro eta gero. Berehala jauregiraino igotzen den bide nagusira atera gara eta bertatik jarraitu dugu gorako bidearekin bat egin arte. Ibilbidea amaitzeko, azken kilometro eta erdia bete dugu Plazazelaira iristeko.

 

Klikatu hemen ARGAZKIAK ikusteko


Klikatu hemen TRAKA (mugibili)  deskargatzeko


Klikatu hemen TRAKA (wikiloc)  deskargatzeko


Klikatu hemen 3D (doarama)  deskargatzeko


 

martes, 6 de marzo de 2018

Aitxuri, Sakonaundiren irteera zuzenetik, leizearen bariantea, AD, M3, III+

Tristura sentitzen dut Iralarrainardean gora mendizaleak bata bestearen atzetik ikustean, ondoko Sakonaundin inor ikusi gabe. Guk ere urteetan zehar Sakonaundi igo baino jaitsi egin dugu, izan ere, jaitsi badugu ere, Sakonaundi bere osotasunean ez dugu sekula igo. Kronika hau Sakonaundi kanalari eskaini nahi diodan trilogiaren bigarrena da. Trilogia honen bidez, Iralarrainardearen itzalpean erdi ahaztua dagoen kanalaren aldarrikapena egin nahi dut, kanalak dituen aukera interesgarrietako batzuk azalduz.

Bigarren kronikarako Sakonaundiren irteera zuzena aukeratu dut. Aspaldi nuen Sakonaundi kanalaren irteera zuzena begiak jota, Sakonaundi azpitik hartu eta, zuzen-zuzen igoz, Aitxuriren hego-mendebaldeko lepora ateratzeko. Kronika honetan igoera honen azalpena irakurtzeko aukera izango duzue, Aizkorriko kanaletan eskalatu dugun biderik ikusgarriena inongo zalantzarik gabe. Denetik duen ibilbidea da: 55 gradu arteko elur malden igoera, M3 edo III-III+ zailtasuneko eskalada eta, ibilbidea borobiltzeko, Aizkorriko Gurutzea eta Aitxuriren arteko gandorrera iristeko horma alderik alde zeharkatzen duen zulo edo leize motz eta estu baten zeharkaldia.

IBILBIDEA

Ibilbidea Zegamako Hiruetxeta auzoan hasi genuen, Buenabista baserriaren ondoan hain zuzen ere. Iralarrainardea gurutzeko zelaigunera doan ohiko bidea jarraitu eta, Iralarrainardearen oinetik eskuinera zeharkaldi horizontala egin ondoren, Sakonaundiren oinera iritsi ginen.

Behin Sakonaundin, kanala zuzen-zuzen jarraitu besterik ez genuen egin, gainean dagoen hormara iritsi arte. Hormara iritsi baino 10-15 metro lehenago, errazen ikusi genuen lekuan, 3-4 metroetako hormatxoa eskalatu (III-III+) genuen gure ezkerrean "Couloir" irteeraren sarrera utziz.

Iker hormatxoa eskalatzen, ezkerrean "Couloir" irteera estetikoa ikusi daiteke..


Lehen hormatxoa eskalatuta, hemendik gora pare bat irtengune eskalatu ondoren (III) gandorrerako bidea ixten duen horma bertikalera iritsi ginen. Hemen bi aukera daude: lehenengoa horma ezkerretik inguratu eta 45-50 gradu inguruko elurrezko malda motz batetik gandorrera atera edo, hormaren azpiko erlaitza eskuin aldera jarraitu amaitu arte.

Erlaitzaren amaieran 8-10 metroetako horma bertikala eskalatzeko aukera dago. Hormak, arrail asko dituena, auto-babeserako aukera handiak ditu. Zailtasunari dagokionez, IV+ inguruan izan daitekeela pentsatu genuen. Baina hormaren oinean altxor itzela gordeta dago: horma alderik alde zeharkatzen duen zulo edo leizetxoa. Zuloa estua da eta zeharkatzeko motxila kendu behar izan genuen. Erdi arrastaka 3 metro inguru ibili ondoren eguzkiaren izpiek aurpegian geuen irribarre eta zoriontasuna ederki argitu ziguten.

Leizearen sarreran, irteera ikusi daiteke.


Irteeraren argazkia.


Jaitsiera, Aitxuri inguratu ondoren, Sakonaunditik egin genuen.

Ibilbidearen krokisa, Karratuaren barruan irteera zuzena.


Irteera zuzena, gertuago... Goian, urdinez, irteera "errazarako" bidea, gorriz aldiz, oinez lezera iristeko jarraituko dugun erlaitza.


IBILBIDEAREN DATU BATZUK

- Luzera: 7 kilometro pasatxo.
- Punturik baxuena: Buenabista baserria, 575 metro inguru.
- Punturik altuena: Aitxuriko lepoa, 1.500 metro inguru.
- Metatutako desnibel positiboa: 880 metro inguru.
- Igotako mendiak: 1. Oraingoan ez ginen Aitxuriko gailurrera iritsi.
- Ura: Zegaman hartu daiteke.
- Zailtasuna: AD, M3, III+.
- Eramandako materiala: Kaskoa, kranpoiak, bi piolet eta eskaladarako materiala: 30 metroetako soka bat, auto-babeserako friend eta iltzeak, dozena erdi bat express zinta eta bilguneak muntatu ahal izateko zinta luze batzuk. Azkenean eskaladarako materialik ez genuen motxilatik atera.
- Ibilbidea egiteko pasatako denbora: Oso poliki joanda eta atsedenak hartzeko denbora kontutan hartuta, lau ordu eta erdi.

Ibilbidearen inguruko informazio eta argazki gehiagorako: http://www.smithyrenbloga.com/2018/02/aitxuri-sakonaundiren-irteera-zuzenetik.html


Amaitzeko, irteeraren bideoa partekatzen dizuet, espero dut gustuko izatea.



Los baluartes de Arkamu. Peña Colorada – Risco Malo – Repico – Alto de las Coronas - Kruzeta


INTRODUCCION

La sierra de Arkamu está situada en la parte noroccidental del territorio alavés. Tiene una orientación S-NO y está separada de la Sierra de Badaia por el río Baias, que asesta a la meseta, por el Este, un espectacular tajo en el desfiladero de Tetxa, dividiéndola en dos.

Esta sierra es una formación montañosa de naturaleza calcárea, con numerosas cuevas, dolinas (depresiones producidas por la disolución de la roca) y lapiaces (surcos formados en la roca como consecuencia de la acción erosiva del agua), características de las formaciones kársticas.

El macizo cierra por el Sur el valle de Kuartango, donde se asientan pequeñas poblaciones, cercadas por la muralla pétrea.

En la parte superior, en la zona Noroeste, hay una serie de atalayas que destacan sobre el raso predominante. Estos baluartes configurarían una imaginativa fortaleza al unirse entre ellos, siendo su principal puerta de acceso, el portillo de Melaria, que lo comunica con el valle.

Como de un cambio de guardia se tratara, hoy hemos recorrido estos cinco baluartes partiendo de Arriano, en el valle de Kuartango, en una semicircular que ha cubierto gratamente las expectativas que teníamos de este singular lugar.

Recorrido completo en:

https://josean-lasendaagradecida.blogspot.com.es/2017/10/los-baluartes-de-arkamu-pena-colorada.html