viernes, 27 de abril de 2018

Sentinel Dome (2.476m) y Glacier Point "YOSEMITE NP"

Volvemos dirección al Valle de Yosemite, pero en el alto giramos a la derecha y tomamos la Glacier Point Rd. Unos kilómetros antes de llegar hasta el popular mirador, dejamos el vehículo estacionado en un aparcamiento. Vamos a realizar una ruta a pie al Sentinel Dome, es una cúpula rocosa que domina el entorno, un mirador espléndido!



Descendemos por el mísmo sitio de la roca y la bordeamos por el Norte por una senda menos frecuentada (un lugar propício para el avistamiento de plantígrados) que nos lleva al Taft Point, se trata de un mirador dónde podemos dejar volar nuestros pies sobre el valle.



Nos acercamos en autocaravana hasta el Glacier Point, para quedarnos boquiabiertos con tanta belleza, hay varios miradores que nos hacen gozar, un atardecer desde aquí sería maravilloso.



Reportaje completo: http://igertu.blogspot.com.es/2017/04/20160606-glacier-point-yosemite-np.htmll

jueves, 26 de abril de 2018

Sandratiren zaindariak




Mendeetan zehar, errege, artzain, merkatari eta erromesek erabili duten igarobide ezagun honen inguruan makina bat testigantza historiko aurkituko dugu.
Sandratiko haitzuloa, Lizarrate harkaitzaren bihotzean, Aizkorri eta Aratz mendien zainpean dagoen tunel edo pasabide naturala da. Errege kaltzada zaharrean eta aldi berean, Santiago Bidean kokatuta dagoen bide honek Goierriko harana eta Arabako lautada lotzen ditu, beraz Gaztela eta Europa arteko komunikabide garrantzitsua izan da betidanik. Elezaharrak dioenez, behin Karlos V.a Sandratiko haitzulotik igaro zen. Honek, ez omen zuen sekula inoren aurrean burua makurtu, baina Sandratiko atakan zaldiz zihoala, Araba aldeko irteera oso altuera txikikoa izanik, bertako gotorleku-zaintzailearen aurretik pasatzean, burua makurtu behar izan zuen.
Sancti Spiritu baselizatik Aizkorrira
Kotxeen pasoa eragozten duen buzdinezko langa pasa eta berehala, eskuinera, garai batean mikeleteen etxea izan zenaren ingurura heldu gara. Parez pare dugun aldapa pikoari heldu diogu eta berehala iritsi gara Sancti Spiritu baselizaren ondora. Garai batean, erromesentzat hospitale izan zen ermita hau txikia da, eta leku hau tenplariekin lotu arren ez zaio antzematen militarren aztarnik.
Zegama-Aizkorri mendi maratoiaren ibilbidea seinalatzen duten borobil horiak jarraituz aurrera egin dugu. Laster, aldapa gogortu egin da eta horrek gure erritmoa moteldu du. Tarteka geldiadiren bat egin eta balkoi natural honetatik Zegama aldera dagoen panoramikaz gozatzeko beta hartu dugu. Basotik atera eta gure gainean, haitz zorrotzetik eskegita  Aizkorriko Gurutze Santuko ermita ikusi dugu. Aiztontor Altuaren magaletik marrazten den xenda geroz eta estuagoa da eta aereo samar suertatzen da zenbait tartetan. Azken malda pikoari ekin eta Aizkorriko gailurraren ondoan dagoen ermitara heldu gara. Igoera bikaina!
Paregabea da tontorretik dagoen ikuspegia: Gorbeiako mazizoa, Urbasa, Ernio, Izarraitz, Aralar, Andia eta Durangaldeko mendiak ikusteaz gain, Pirinioetako gailurretako elurraren zuritasuna ikusteko beta izan dugu.
Aizkorritik Aratzera
Hamaiketakoa egin eta Aizkorriko gailurreria osatzen duten mendiei begiradatxo bat bota ostean, martxan jarri gara berriro. Etorritako bidetik atzera egin eta Oltza aldera jaisten den bidean barna berehala galdu dugu altuera. Pagadian murgildu eta berehala, Oltzara doan xenda eskuinera utzi eta Pagazuluetakolepora jaitsi gara. Urbiatik datorren bidearekin bat egin eta Gipuzkoako bira (GR 121) erakusten duten bide-seinale zurigorriak segitu ditugu. Laster, Zalduondotik datorren galtzada zaharrarekin egin dugu topo. Aurrerago, mendi maratoiaren zirkulu horiak berriro agertu zaizkigu eta hauek marrazten duten bidea jarraitzea erabaki dugu. Basotik atera eta lepora iristean, markak utzi eta aurrez aurre dugun Aratz alderako malda pikoari heldu diogu. Kostata baina igo gara Elurzuloko tontorrera. Arnasa errekuperatu orduko gertu dagoen Aratzera jo dugu. Mendi biluzi honen tontorra Nafarroa, Gipuzkoa eta Arabako mugan dagoen karaitzezko mazizoko punturik gorena da.
Aratzetik Lizarretako pasabidera
Abiapuntura itzultzeko unea heldu da eta igotako bidetik jaitsi beharrean, berriro mendi maratoiaren marka horiak ikusi eta jarraitzea erabaki dugu, ohiko bidetik hain zuzen ere. Mendean dugun haranean zehar erraz galdu dugu altuera eta egurrezko bide-seinaleen ondora iristean Lizarretako iturria bilatu dugu. Zintzurra freskatu ondoren, galtzadan barrena Lizarreta edo San Adriango pasabideran bila abiatu gara. Barruan murgildu eta garai batean inguru hauek izan zuten bizitza imajinatzen saiatu gara. Bertan, ermitaren ondoan dagoen panelean idatzita dagoena irakurri dugu. Itxuraz, inguru hauetan, historiaurre garaitik bizi izan da jendea, eta, are gehiago, ehortzia izandako gizaki baten aztarnak ere aurkitu ziren galerietako batean. Erromatarren garaiko aztarnak ere badira.
Erdi Aroan tunela erabiltzen zela jakina da, eta Gaztela eta Europa lotzeko bide garrantzitsuenetako bat izan omen zen. Bide horretan, gaur egun ere egoera onean dauden  zenbait galtzada egin zituzten. Ibilbide honek zituen arriskuei (lapurrak, eguraldia…) aurre egiteko pasabidea babestea erabaki zuten eta horrela harresiak zituen gotorleku bat eraki zuten. Pasabide honen inguruetan, beste eraikin batzuk ere izan ziren, hala nola Santa Trinidaden izenpeko ermita, gerora Sandrati bihurtua, eta gaur egun San Adrian dena.
Alde batetik bestera zeharkatu eta atzean utzi dugu gure historian hain garrantzitsua izan den tunel, haitzulo, pasabide berezi hau. Mikeleteen etxeraino jaitsi beharrean, eskuinera ikusi  dugun xenda nabarmena hartu dugu eta hau segituz abiapuntura iritsi gara.
Aizkorri eta Aratz, biak ala biak Sandratiren zaindari bikainak!


miércoles, 25 de abril de 2018

2018/03/17 Saetertinden (1095m) "VESTERALEN" (Norway). Toma de contacto

Primera jornada en tierras noruegas, hay riesgo 3 de aludes y el parte meteorológico no es nada bueno. Así que elegimos una cumbre cercana con pendientes suaves. Para ello nos desplazaremos hasta las inmediaciones de Gausvik.

Comenzamos la ruta junto a un campo de fútbol totalmente nevado, avanzando por un bosque bajo hasta un lago, ahí seguimos por un cordal en busca de la cumbre, pero el fuerte viento y el frío intenso nos hace desistir en la cota 680m, y es que a partir de los 700m la visibilidad es nula.



El descenso lo hacemos por el mismo sitio, inicialmente con nieve cambiante, en tramos helada, venteada. Más tarde en el tramo de bosque mejora la calidad de nieve.



Tras el tercer tiempo, aprovecho para hacer un poco de snow run yendo hacía Steinsland dónde me adentro hacía el monte por una pista innivada llegando al lago Svartvatnet siguiendo un poco hacía Tennevika para volver por el mismo recorrido de ida. El crujido de la nieve polvo y el silencio en el bosque... símplemente espectacular!

Reportaje completo: http://igertu.blogspot.com.es/2018/04/20180317-saetertinden-1095m-intento.html

lunes, 23 de abril de 2018

Upper Yosemite Falls "YOSEMITE NP"

Entramos por primera vez en el Yosemite Valley, la entrada es espectacular! nos recibe El Capitan, el Half Dome al fondo,... No tenemos un plan definido y aparcamos la autocaravana en el valle cerca del Sentinel bridge. Recordad que cómo no estamos en "el valle" hay que madrugar ya que son muchos los visitantes que llegan aquí durante el día y la única carretera se colapsa.

Paseamos por el fondo del valle y vemos en el otro extremo una enorme cascada que atrae nuestras miradas, ahí vamos! primero cruzamos los praderíos junto al río Merced con el Half Dome detrás escoltándonos.



Caminando entre ardillas y ciervos llegamos al Camp 4, desde la parte de atrás de este se inicia el ascenso hacía la Upper Yosemite Fall, es un camino bien definido que salva un buen desnivel inicial (400m) para salir del bosque y dejarnos unas vistas maravillosas del valle. Sigue un tramo llano en el que incluso perdemos altura para bordear un lomo rocoso y dar vista a la cascada, Wow! estamos bajo ella!



Nos queda remontar las zetas que están a la izquierda de la misma para llegar a una planicie llena de granito, enormes pinos y arbustos, un hábitat idóneo para los osos. Desde la parte superior únicamente queda seguir las marcas que llevan hasta el salto del agua. Las vistas al valle son tremendas y el paisaje precioso. Antes de emprender el camino de retorno vamos al río para refrescarnos y comer algo.

Reportaje completo: http://igertu.blogspot.com.es/2017/03/20160605-upper-yosemite-falls.html

viernes, 20 de abril de 2018

Cumpleaños panorámico. Beiegu


INTRODUCCION

Situado en la parte nororiental del territorio navarro, el Valle de Salazar, es una amplia depresión formada por el curso del río del que toma el nombre.

Su cabecera se encuentra ocupada, al norte, por la barrera montañosa de la Sierra de Abodi, en pleno Pirineo.

Jaurrieta es uno de los quince pueblos que conforman los núcleos habitados del Valle, siendo Ochagavía el pueblo más representativo, conocido, y con mayor población. Aunque la capitalidad del Valle, la ostenta Ezcároz, el segundo pueblo más habitado.

Al sur de Jaurrieta, en el sector oriental de la Sierra de Areta, se encuentra el Monte Beiegu, una elevación de poco más de mil cien metros de altura, de forma alargada y cubierta de un manto vegetal considerable.

Su ascensión no es nada relevante, con menos de trescientos metros de desnivel, por fáciles y cómodos accesos.

Era uno de los pocos montes centenarios navarros que nos quedaba de tachar. Con la excusa, como todos los años hacemos, pensamos que era una buena opción para celebrar mi 62 cumpleaños de una forma tranquila y relajada.

Todo un acierto, porque tras el poco esfuerzo realizado, pudimos disfrutar un buen rato de unas soberbias panorámicas, con un precioso Pirineo nevado como telón de fondo.

Fue todo un cumpleaños panorámico. ¡¡¡ Qué mejor forma de disfrutarlo !!!……si es lo que más nos gusta.

Reportaje completo en:

jueves, 19 de abril de 2018

Jentilen labea, harria eta galtzada



Jentilen labea, harria eta galtzada

Elezaharrek diotenez, Ausagaztelu jentilen bizilekua izan omen zen, baina gaur egun ezagunagoa da Nafarroako erresuma defendatu zuen gotorleku gisa. Antzina, artzainen bizilekua izan zela baiezta genezake, Oria ibaiaren ibarretatik Ataun aldeko mendietarainoko ibilbidea egin ohi zuten artzainek ederki ezagutzen baitzuten igarobide natural hau. Aralarko udako larre tokiak eta kostaldeko neguko larreak lotzen zituen (GR 35) transhumantzia bide honek, Enirioko galtzada ezaguna zeharkatzen du.  

Zaldibiatik Olakosai atsedenlekura (Akapulko izenez ere ezaguna) igo gara eta bertan dagoen aparkalekuan autoa utzi eta gero, ur biltegietara doan errepidean barrena bete ditugu lehen metroak. Asfaltatutako bidea amaitzean, GR 35ari dagozkion bide-seinale zurigorriek erakutsi digute hartu beharreko bide zuzena eta horrela, lauza handiz osatutako antzinako Enirioko galtzadan murgildu gara. Gaintzolako iturria atzean utzi eta Aitzarteko pasora heltzean marka zurigorriak utzi eta PR GI-61arenak (zuri eta horiak) jarraitu ditugu. Malda gogortzen hasi denerako Almitzetako borden ondora iritsi gara. Errekontako lepora zuzentzen den xenda utzi eta larre berdeak zeharkatuz, ezker aldetik Ausokoegiko bordetara heldu gara. Gertu ikusi dugu gailurra eta inguratzen gaituen paisaiaz gozatuz erraz lortu dugu 900 metroko altuera duen Ausagaztelura igotzea.
Izena, artzain eta ganaduzaleentzat bide nagusia zen Enirioko galtzada babestea helburua zuen gaztelu batetik datorkio. Galtzada honek, Goierri eskualdea eta Irurtzun herria lotzen zituen eta gaur egun oraindik gaztelua izandakoaren aurriak ikus daitezke. Gazteluaren goiko aldean eta dorre nagusian 1999az geroztik indusketa lanak egin dira eta dirudienez, harresiak eta dorre nagusi batek osatzen zuten egitura nagusia. Gailurretik gertu, zulo bat dago eta elezaharrak dioenez, Ausagaztelu jentilen bizilekua izan omen zen, horregatik jentil zulo edo jentilen labea bezala ere ezaguna da.
Talai paregabe honetatik dagoen ikuspegiaz gozatu eta gero, Errekonta aldera zuzentzen den xendatik jaisten hasi gara lepoan Larraitzetik datorren bidearekin bat eginez. Ataburu aldera doan malda eta belarrezko tapiza zapalduz Enirioko lurretara jaitsi gara. Enirioko lurretan, hasieran utzi dugun transhumantziaren bidearekin (GR-35) egin dugu topo berriro. Aralarko ingurune paregabe honek historia luze eta interesgarria du. Euskal Herriko mankomunitaterik zaharrena dela esan daiteke, dagoeneko 600 urteko historia luzea baitu. Mankomunitate horren helburua Enirio-Aralarko mendien kudeaketaz arduratzea da, mendiguneen ustiapen kolektiborako moduaren azken lekukoenetako bat dugu. Abiapuntura itzuli aurretik kilometro eskas batera dagoen Jentilarriko trikuharri ezaguna bisitatzea erabaki dugu. Trikuharria, albo banatan lerrokatutako harriez osatuta dago eta gainean, sabai modura harri  handiena. Trikuharri honen inguruan ere bada beste elezahar bat dioena Kixmi bezala ezagutzen zuten Jesusen jaiotzaren berri izatean, geratzen ziren jentil asko trikuharri honen azpian gorde omen ziren, euren garaiaren amaiera iritsia zela jakinik. Nonbait hau izan zen jentilen heriotza lekua.
Jentilen “Labea” eta “Harria” atzean utzi ditugu eta orain Jentilen “Galtzada” izan zenaren bila abiatu gara. Etorritako bidetik atzera egin dugu eta bide-seinale zurigorriek erakutsi diguten norabidean galtzada zaharraren arrastoen bila jaisten hasi gara. Galtzadaren parterik handiena nahikoa hondatuta badago ere, pagadi batean txertaturik dauden zenbait tartetan ageri diren harlauza handiek erakutsi digute haren jatorrizko itxura. Jentil indartsuek eramandako harriekin egina omen den galtzadak abiapunturaino eraman gaitu. Atzean utzi ditugu jentilen kondairak, euskal mitologiako izaki erraldoi eta indartsuek Aralarko paraje hauetan bizi izan zireneko elezaharrak. 
Klikatu hemen ARGAZKIAK ikusteko
Klikatu hemen 3D (doarama)  deskargatzeko
Klikatu hemen TRAKA (mugibili)  deskargatzeko: 
http://mugibili.euskadi.eus/mugibili/view.do?id=62014
Klikatu hemen TRAKA (wikiloc)  deskargatzeko:






Gran Zebrú (3.851m) "PN STELVIO"

Salimos del Rif. Pizzini (2.700m) primero vamos deslizando sobre nuestras tablas hasta la base del corredor, las dejamos aquí (excepto Rubén, Periko y Gaxpar que las suben para esquiarlo).



Con piolet y crampones entramos en el corredor (3.400m) pronto nos daremos cuenta de la masificación de la montaña, ya que es sábado y con tan buen tiempo... Pasado el tramo angoso, llegamos a una inclinada pala, tenemos buena nieve y una marcada huella que facilita la progresión en esta pendiente cercana a los 35º/40º hasta que salimos a un hombro dónde nos reagrupamos, las vistas son grandiosas. Desde aquí tenemos un tramo con menor pendiente que va aumentando progresivamente hasta alcanzar pendientes cercanas a los 35º antes de salir a la arista cimera, a escasos 20m de la masificada cumbre.



En la cima del Gran Zebrú (3.851m) hay mucha gente anclada y apenas podemos estar un breve rato para sacar la foto, ya que apenas hay sitio. El descenso lo hacemos de cara a la pared en el tramo próximo a la cumbre, para luego bajar de frente, eso sí despacio "y con buena letra", con tanta gente siempre está el riesgo de caída de piedras, de hecho en el corredor nos cae una de grandes dimensiones que libramos.



Salimos del corredor (3.400m) y alcanzados los esquís retornando al Rif. Pizzini, cómo no! por nieve de calidad excepcional. En el Rif. Pizzini (2.700m), pagamos la cuenta y recogemos el material. Toca descender al punto inicial de esta travesía de seis días. Del refugio el descenso lo hacemos por el márgen izquierdo (orográfico) inentando apurar la nieve, aunque por momentos debemos hacer algo de ski-cross. La nieve se acaba y con los esquís en la espalda recorremos los últimos 10 minutos que nos separan de nuestros vehículos.



Con nuestra llegada al Rif. Forni (2.150m) termina nuestra travesía, Qué gran viaje!

Reportaje completo: http://igertu.blogspot.com.es/2018/04/20170408-rif-pizzini-gran-zebru-3851m.html